|
|
|
|
|
Referendum Platform
Vijzelstraat 72
1017 HL Amsterdam
Tel 06-52450279
Fax 020-4207759
 |
|
|
|
|
|
 |
Het Parool, 13-11-2007
Tegendraads, rebels, ook in privécontacten
Als het aan Ernst van Lohuizen had gelegen, was de Noord/Zuidlijn er niet gekomen. Als voorzitter van het referendumcomité voerde hij tien jaar geleden actie tegen de metrolijn, die volgens hem te veel zou kosten en te weinig zou opleveren. Hij ging het debat aan met burgemeester Schelto Patijn. "Die kwam met algemeenheden, terwijl Ernst er van alles van wist," herinnert Roel van Duijn zich.
Van Lohuizen, die vrijdag overleed, was de enige jongen in een gezin van zes kinderen. Bijna zijn hele leven was hij een gedreven actievoerder. Dat begon al op de middelbare school in Arnhem. Hij was actief lid van de Socialistische Arbeiderspartij, een trotskistische splinter, onderdeel van de Vierde Internationale. Tijdens zijn dienstplicht ijverde hij voor 'de soldatenbeweging'.
Of het nu over kernwapens, kernenergie, Nicaragua of de Eurotop in 1997 ging, Van Lohuizen sprak zich ertegen uit en organiseerde protestacties. Hij was actief bij jongerenorganisatie Rebel, studentenbond Akku-Nijmegen, Jongeren tegen Kernwapens en het Komitee Anti Golfoorlog en de stichting Grenzeloze Solidariteit.
Hij was tegendraads, rebels, ook in privécontacten, zegt vriendin Barbara Hoheneder. Dat was één van de drijfveren van zijn activisme. Een ander was zijn 'diepgewortelde internationalisme'. "Ver van mijn bed bestond voor hem niet."
De actie tegen de Noord/Zuidlijn leidde ertoe dat hij de gemeentelijke politiek in rolde, 'omdat de wereld wel degelijk eerlijker valt te maken', tekende deze krant op.
Met Hansje Kalt en Roel van Duijn was hij één van de oprichters van AmsterdamAnders/De Groenen. Zijn trotskistische verleden was geen belemmering voor de samenwerking met de meer anarchistische types. "Ernst was niet echt een dogmatisch persoon," zegt Van Duijn. "Een heel rustige en nette man. Ouderwets gezegd een behoorlijke kerel," herinnert Kalt zich.
Bij de verkiezingen van 1998 haalde de partij drie zetels. "Hij zei niet zo veel, maar áls hij wat zei, luisterde men wel. Hij was prettig om mee samen te werken," zegt Kalt. Voor het gepraat van anderen had hij niet altijd zo veel geduld. En hij besefte dat een kleine oppositiepartij niet zo veel kan bereiken. "Je kunt zeker wat zinnigs doen, maar het blijft beperkt," zei hij in een interview.
Zijn laatste campagne was gericht tegen de verzelfstandiging van het het GVB. Het referendum hierover in 2002 werd gewonnen.
Daarna had Van Lohuizen het een beetje gehad met de politiek. Hij bracht zijn tijd liever door op zijn landje in het Brabantse Mill, waar hij een blokhut opknapte als een monument 'voor als ik er niet meer ben', zoals hij tegen familie zei. Met twee weilanden, een vijver en schapen was dat zijn lievelingsplek geworden, waar hij tot rust kon komen. Met zijn ex- fractiegenoten had hij geen contact meer.
Voor zichzelf was hij streng. "Hij had de bijna obsessieve neiging niemand tot last te zijn. Hij weigerde hulp en was trots tot het bittere eind," zegt Hoheneder.
Ernst van Lohuizen werd 49 jaar.
|
|
|
|
|
|
|
